Prawo cywilne

Podstawowym źródłem prawa cywilnego jest kodeks cywilny z 1964 r., wielokrotnie później nowelizowany. Zasadnicze znaczenie miała nowelizacja z 1990 r., mająca na celu przystosowanie kodeksu cywilnego do nowych warunków gospodarki rynkowej.
Kodeks cywilny podzielony jest na cztery księgi odpowiadające podstawowym działom prawa cywilnego: I — część ogólna, II — własność i inne prawa rzeczowe, III — zobowiązania, IV — spadki. Księgi z kolei dzielą się na tytuły, działy i rozdziały. W poszczególnych rozdziałach normy zawarte są w kolejnych artykułach, z których obszerniejsze dzielą się na paragrafy.
Kodeks cywilny, będący najważniejszym źródłem prawa cywilnego, nie jest jego źródłem jedynym. Nie reguluje on w szczególności prawa autorskiego ani wynalazczego. Te działy prawa cywilnego unormowane są w odrębnych aktach prawnych: prawo autorskie w ustawie o prawie autorskim, prawo wynalazcze zaś w ustawie o wynalazczości. Ponadto źródłami prawa cywilnego są liczne akty normatywne dotyczące wyspecjalizowanej problematyki, której ustawodawca nie chciał z różnych przyczyn objąć unormowaniami kodeksowymi (np. ze względu na zamieszczanie w nich obok norm cywilnych także norm wchodzących w zakres innych gałęzi prawa, ze względu na ich uszczegółowienie, a niekiedy ze względu na ich małą stabilność, jeżeli ulegają one częstym zmianom). Wymienić tu można na przykład ustawę Prawo spółdzielcze, ustawę o przedsiębiorstwach państwowych, ustawę Prawo przewozowe, ustawę o działalności ubezpieczeniowej i inne.